กลับมาได้ไม่ถึงเดือน ลมหนาวก็มาเยือนซะแล้ว
ชีวิตกลับมาอยู่ที่นี่ก็เหมือนๆเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไป
เปลี่ยนไปก็แต่เปลี่ยนสถานะจากนักเรียนเตรียมภาษา
มาเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย และหลักสูตรการเรียนที่ยากขึ้นมาก

ในแต่ละวันเจอคนมากมายหลายหน้าตา ทั้งอาจารย์และเพื่อนร่วมชั้นเรียน การเรียนดำเนินไปเรื่อยๆ ชีวิตเช้าชามเย็นชาม เหมือนหนังที่ฉายซ้ำๆประจำทุกวัน
ตอนเช้าไปเรียน บ่ายกลับบ้านไม่ก็อ่านหนังสือที่ห้องสมุด...

วิชาปรัชญา ถามว่าเราเกิดมาเพื่ออะไร
พ่อบอกว่า เราเกิดมาเพื่อทำให้โลกนี้สวยงามยิ่งขึ้น
มันจะเป็นอย่างที่พ่อว่าไหมหนอ

มีคนบางคนบอกว่า คนเราทุกๆวันควรมีความสุขกับชีวิต
เพราะไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะเกิดอะไรกับชีวิตเราบ้าง
เคยถามตัวเองไหมว่าวันนี้คุณมีความสุขแล้วหรือยัง

ในแต่ละวันฉันเจอคนมากมายหลายหน้าตา แต่ละคนทำให้ฉันรู้สึกต่างกันไป บางคนทำให้เรามีความสุข บางคนทำให้เราขำ บางคนทำให้เราโมโห บางคนทำให้เราเศร้า ชีวิตคงไม่เหมือนกันทุกวัน ละมันก็จะไม่ซ้ำกัน 

วิชาประวัติศาสตร์ บอกว่า ประวัติศาสตร์มักจะซ้ำรอยเสมอ ฉันคิดว่ามันเป็นความคิดที่ผิด เพราะแม้มันจะคล้ายแต่มันก็ไม่มีวันเหมือนเดิมในแง่ของเวลา เหมือนชีวิตที่มันจะคล้ายกันทุกวัน แต่มันก็ไม่มีวันเหมือนกันในแง่ของอารมณ์และความรู้สึก

กลับมาได้ไม่ถึงเดือน ลมหนาวก็มาเยือนซะแล้ว
อีกไม่นาน ใบไม้ก็จะเปลี่ยนสีและร่วงหล่น ต้นไม้จะไม่มีใบ ในไม่ช้า หิมะก็จะมาเยือน สี่ห้าเดือนผ่านไป หิมะละลาย ใบไม้ก็จะเริ่มผลิ โลกกลับมามีสีสันอีกครั้ง